"Backstage voor een show is pure stress"

30 september 2008 - Op de officiële kalender van de Parijse haute-coutureweek staat al enkele seizoenen de naam van de Antwerps-Brusselse Cathy Pill (27). Als genodigde op de exclusieve week met shows van ronkende namen als Chanel, Dior en Gaultier.

Nog voor ze goed en wel was afgestudeerd, was knappe Cathy al zowat met alle mogelijke modeprijzen gaan lopen. Maar ze blijft bescheiden. En een stresskonijn. ”Backstage is pure stress. Als er twee minuten voor de show een jurk niet juist is aangetrokken... Dan zie ik alleen maar vormen!” Met enkele weken ’recul’ is ze best tevreden. ”Dit is de meest persoonlijke collectie die ik ooit heb gemaakt. Ze is van binnen naar buiten gekomen. Het is ook een collectie die een hele dag bestrijkt, van zonsopgang tot zonsondergang en met alles wat daartussenin gebeurt. Het uitgangspunt was pure energie. Carpe diem!”

Enkele jaartjes geleden zat Cathy Pill nog aan de Brusselse modeacademie La Cambre. Nu is ze in Parijs een habituee van de coutureweek en komen modejournalisten en inkopers uit de halve wereld naar haar show. Begin deze maand haastten kenners als Sonja Noël van de Brusselse boetiek Stijl of fashionista Diane Pernet met haar beroemde paaseikapsel zich om ook deze collectie te bewieroken.

Naaimachine

”De inspiratie? Ik dacht aan een vrouw die een artieste is. Zij legt haastig haar penselen neer, want ze heeft een afspraakje. En met nat haar spurt ze daarnaartoe”, legt Cathy uit. Met haar looks kon Cathy Pill model worden en zelf kleren showen, maar ze droomde van mode ontwerpen. Op haar vijftiende vroeg ze haar ouders een naaimachine. En dat was niet speciaal met de bedoeling een nieuwe Ann Demeulemeester te worden.

Antwerpen

”Ik ben wel opgegroeid in Antwerpen en ik kom er heel graag shoppen, maar het zijn niet echt de Antwerpse ontwerpers die mij hebben beïnvloed om mode te gaan studeren. Eigenlijk was mijn grote voorbeeld toen Olivier Theyskens (Madonna is een fan van het eerste uur, Theyskens was artistiek directeur van Rochas en nu van Nina Ricci, red.). Voor Theyskens ben ik naar La Cambre gegaan. Maar Theyskens heeft het er maar één jaar uitgehouden, terwijl ik er vijf jaar ben gebleven. Ik heb ook een jaar avondschool gevolgd aan de Antwerpse Academie.”

Grafiek is zowat het handelsmerk van Cathy Pill. Heeft ze nooit gedacht aan een carrière in die richting? Architectuur misschien?

”In het middelbaar was ik wel dol op wetenschappen en wiskunde. Maar toen heb ik materialen en kleuren ontdekt, en in de mode sta je in direct contact met de materie. Toen ik mijn ouders om een naaimachine vroeg, zagen ze dat eerst niet zitten. Ze dachten dat het een bevlieging was en dat het wel zou overwaaien. Maar mijn ouders hebben mij wel altijd aangemoedigd om te doen wat het beste voor mij was. Kijk, wat mij boeit in de wereld van de mode is dat alles al altijd heeft bestaan. Ik kan motiefjes van het begin van de twintigste eeuw recupereren en er met het fotokopietoestel een nieuwe print mee maken.”

Vivienne Westwood

Cathy Pill liep onder meer stage bij A.F. Vandevorst en Vivienne Westwood, ze was kleedster bij Armani en de Scala van Milaan. Maar vanaf 2003 begon het prijzen te regenen, halleluja! De ITS#3 prijs in Triëste, sponsoring van een fonds van huize Yves Saint Laurent, nog een award in Italië, Modo Bruxellae in Brussel. In totaal goed voor 80.000 euro, maar een bescheiden showtje kost algauw 10.000 tot 15.000 euro, ondanks gulle sponsors. ”Die eerste presentatie in Parijs - op paspoppen - zal ik niet gauw vergeten. Ik kreeg zowaar lovende commentaren van Suzy Menkes, de beroemde moderedactrice van The International Herald Tribune. ’Als je die complexe prints bekijkt, geïnspireerd door de art nouveau van haar geboortestad, dan begrijp je waarom ze die rist prijzen in de wacht heeft gesleept’, zo stond het in de Herald. En ook Sally Singer van Vogue USA vond de prints ’really lovely’. Ik stond ook in Le Monde. Dat scheelt meteen een handvol verkooppunten!” ”Toen ik dat artikel in de Herald zag staan, heb ik aan Bruno, mijn persattaché in Parijs, gevraagd: ’Gaat dat altijd zo? Komt ze altijd naar jonge ontwerpers kijken?’ En Bruno antwoordde: ’Mais non!’”

De perstamtam heeft zijn werk gedaan. Waar ben je nu allemaal te koop?

”In België was ik eerst alleen bij Stijl in Brussel, maar nu vind je me ook in Antwerpen in de winkel van Walter Van Beirendonck. Hij was in Parijs naar mijn collectie komen kijken en heeft gevraagd om het label te verkopen. En in Lier bij Punt Komma. En verder in Italië, Canada, Hongkong, Koeweit, Japan, Djeddah in Saudi-Arabië...

Je had al eens een speciale K-way ontworpen. Bij de jongste hautecouturecollectie hoort ook een exclusieve serie handtassen in samenwerking met Kipling...

”Voor die leren tassen - drie verschillende modellen in drie kleuren - heeft het designteam van Kipling een gloednieuwe printtechniek ontwikkeld. Voor de rest ben ik op dezelfde manier te werk gegaan als voor mijn silhouetten, een spel van vormen en materialen. Stof moet kunnen bewegen. Bijna alles is op het lijf gegoten en niet van tevoren ontworpen.”

Wat is je eigen favoriete stuk?

”De jurk!”

Tekst: Lily ARMON Foto’s: AP